Terug in de schoolbanken, en eigenlijk wilde ik nog wel even blijven

Soms stap je ergens binnen om kennis te brengen en ga je zelf met minstens zoveel inspiratie weer naar buiten. Dat overkwam mij in Roermond.

Ik mocht er een gastles geven over myopie. En ja, ik kan inmiddels behoorlijk wat uren over dit onderwerp praten, waarschijnlijk langer dan een gemiddeld lesrooster aankan. Maar wat is het toch een feestje om mijn enthousiasme over myopiemanagement over te brengen. Zeker aan de nieuwe generatie oogzorgprofessionals.

Na afloop sprak ik met twee docenten: Olaf Brueren en Nanieke Hendriks. Twee verschillende verhalen, maar met één heel duidelijke overeenkomst: liefde voor het vak én voor het overdragen van kennis.

Van praktijk naar klaslokaal

Olaf begon in 1993 in de optiek en maakte in 2015 de overstap naar het onderwijs. Hij is begonnen met lesgeven aan de contactlensopleiding en 2 jaar later is de optiekopleiding ook onder zijn hoede gekomen

Stilzitten doet hij duidelijk niet. Congressen, vakliteratuur, ontwikkelingen in de praktijk: Olaf blijft zichzelf voeden met nieuwe kennis. Grappig genoeg werkt dat ook andersom. Studenten die al in de praktijk werkzaam zijn nemen op hun beurt weer nieuwe ervaringen mee het klaslokaal in.

Olaf heeft de ontwikkeling van myopiemanagement van dichtbij meegemaakt. Van een tijd waarin er nog nauwelijks officiële interventies waren tot de mogelijkheden die we vandaag hebben. De nachtlens gebruikte hij al vroeg, omdat toen al bekend was dat deze invloed kon hebben op de progressie van myopie.

Toch krijgt myopiemanagement binnen het huidige lesmateriaal volgens hem nog maar beperkt aandacht. Dat vindt hij jammer dus vult hij het zelf aan en nodigt hij graag mensen uit de praktijk en leveranciers uit om studenten verder mee te nemen in het onderwerp.

Want ja, droge ogen zijn momenteel misschien een hot topic, maar met de enorme toename van myopie gaan deze studenten daar straks óók volop te maken krijgen. Dan moeten ze natuurlijk wel goed voorbereid zijn.

Werken in de optiek is zo leuk. Het is dan ook erg jammer dat steeds minder studenten deze weg ontdekken. De laatste jaren is de animo voor de optiekopleiding drastisch afgenomen en de vraag naar vakmensen groeit alleen maar. Een soort snuffelstage voor beroepskeuze op de opleiding zou misschien helpen. Want als je iemand met zoveel enthousiasme voor de klas ziet staan, zou je bijna zelf weer in de schoolbanken willen kruipen.

Bijna dan hè…

Is liefde voor de optiek erfelijk?

De andere docent waarmee ik heb gesproken is Nanieke Hendriks. Haar route naar de optiek liep bepaald niet via de kortste weg.

Na het afronden van een universitaire opleiding fiscaal recht besloot ze haar hart te volgen en koos ze alsnog voor de optiek. Daar kwam ze in de klas bij Olaf terecht. Alsof dat nog niet genoeg toeval was, ook haar moeder was docent op de optiekopleiding.

Tja… zou liefde voor het vak dan toch genetisch bepaald zijn?

Inmiddels staat Nanieke zelf alweer ruim anderhalf jaar voor de klas. Geïnspireerd door haar moeder én Olaf maakte ook zij de stap naar het onderwijs.

Haar boodschap is eigenlijk heerlijk eenvoudig: doe iets wat je echt leuk vindt. Dat maakt je leven toch een heel stuk prettiger. We moeten tenslotte lang genoeg werken, dus werkgeluk is geen overbodige luxe.

Ook Nanieke haalt veel energie uit haar studenten. Doordat ze hen naast de lessen op school ook in de praktijk begeleidt komt ze regelmatig in winkels en houdt ze goed feeling met wat daar speelt.

Bij de optiekopleiding ziet ze dat myopiemanagement binnen het lesmateriaal nog relatief weinig aandacht krijgt. Zelf vertelt ze erover in haar lessen, maar een gastles kan volgens haar nét dat beetje extra impact hebben. Studenten horen het onderwerp dan vanuit een andere invalshoek en krijgen de kans om er uitgebreider op in te gaan.

Maar, en dit vind ik een belangrijke, volgens Nanieke houdt de verantwoordelijkheid niet op bij de opleiding.

Ook werkgevers hebben hierin een belangrijke rol.

Want een student die morgen in een optiekzaak staat, krijgt misschien diezelfde middag al een vraag van een ouder over de ogen van zijn of haar kind. Dan wil je dat die toekomstige oogzorgprofessional weet wat myopie is, waarom myopie beheersen belangrijk is en welke mogelijkheden er zijn.

Kennis delen is geen commercieel geneuzel

Tijdens ons gesprek kwam nog een mooie overeenkomst tussen Olaf en Nanieke naar voren. Beiden hadden in de praktijk altijd al meer met goed advies geven dan met zoals zij het zelf mooi noemden het “commerciële geneuzel”.

Daar moest ik wel even om glimlachen, er zit natuurlijk wel een serieuze kern in.

Goed informeren, uitleggen waarom je iets adviseert en iemand meenemen in het verhaal: dát is waar oogzorg over gaat.

En misschien geldt dat voor myopiemanagement nog wel sterker.

Als we willen dat praten over myopie straks net zo normaal wordt als praten over een leuke kekke bril voor het kind of misschien wel een contactlensadvies, dan moeten we ervoor zorgen dat kennis overal aanwezig is. Op school, in de optiekpraktijk, bij contactlensspecialisten én bij werkgevers.

Dat kunnen opleidingen niet alleen. Dat kunnen leveranciers niet alleen. En dat kunnen oogzorgprofessionals niet alleen.

Dat moeten we samendoen.

Olaf sloot ons gesprek af met een quote van Steve Jobs die heel goed bij hem past:

“Stay hungry. Stay foolish.”

Blijf nieuwsgierig. Blijf openstaan voor nieuwe ontwikkelingen. En blijf vooral niet hangen in wat je altijd al deed.

Na mijn bezoek aan Roermond reed ik in ieder geval met nieuwe energie naar huis.

Want hoe mooi is het dat ik mijn kennis over myopie mag delen met de mensen die straks voor een nieuwe generatie kinderen zorgen?

En het mooiste?

Ik kwam om een gastles te geven, maar kreeg zelf ook weer een les mee naar huis:

Kennis wordt pas echt waardevol als je haar deelt.

Op naar de volgende mogelijkheid om myopie onder de aandacht te brengen!